By zunjarbharat@gmail.com 
लोहगडाची ती धुक्याने वेढलेली सकाळ. निसर्गाच्या कुशीत विसावलेला तो अभेद्य किल्ला, जो शतकानुशतके अनेक युद्धांचा आणि पराक्रमांचा साक्षीदार राहिला आहे. त्याच्या दगडी तटबंदीने अनेक वादळे झेलली, पण त्या दिवशी या तटबंदीने जो विश्वासघात पाहिला, तो काळ्या दगडांनाही पाझर फोडणारा होता. ती खोल दरी, जिच्याकडे पाहताना डोळे फिरतात, ती दरी त्या दिवशी फक्त एका माणसाला गिळंकृत करत नव्हती, तर ती एका संपूर्ण कुटुंबाची स्वप्ने, एक निष्पाप विश्वास आणि आपल्या समाजातील उरलीसुरली माणुसकीच स्वतःच्या अंधारात ओढत होती.
– @ राहूल हरीभाऊ इंगळे पाटील
मोबाईल – 9890577128
दि. २४ जुन २०२६
लोहगडाच्या दरीत कोसळलेला विश्वास…!
एका विश्वासघाताची, एका कुटुंबाच्या उद्ध्वस्त स्वप्नांची आणि माणुसकीच्या पराभवाची वेदनादायी कहाणी
लेखक : राहुल हरीभाऊ इंगळे पाटील
मोबाईल : ९८९०५७७१२८
दिनांक : २४ जून २०२६
लोहगडाची ती धुक्याने वेढलेली सकाळ… सह्याद्रीच्या कुशीत दिमाखात उभा असलेला हा अभेद्य किल्ला जणू इतिहासाची पानेच आपल्या दगडी तटबंदीवर कोरून उभा आहे. छत्रपतींच्या स्वराज्याच्या संघर्षाचा, शौर्याचा आणि बलिदानाचा साक्षीदार असलेला हा दुर्ग आजही हजारो पर्यटकांना आकर्षित करतो. त्याच्या माथ्यावरून दिसणारे निसर्गसौंदर्य मन मोहून टाकते; परंतु त्या सौंदर्यामागे कधी कधी अशा शोकांतिका दडलेल्या असतात, ज्या काळजाचा ठाव घेतात.
त्या दिवशी लोहगडाच्या तटबंदीने तलवारींची खणखण ऐकली नाही, तोफांचे आवाज ऐकले नाहीत आणि कोणतेही युद्ध पाहिले नाही. मात्र, त्याने पाहिला तो विश्वासाचा खून. अशा विश्वासघाताचा साक्षीदार तो झाला, ज्याने एका व्यक्तीचेच नव्हे तर एका संपूर्ण कुटुंबाचे आयुष्य उद्ध्वस्त केले.
त्या खोल दरीने त्या दिवशी केवळ एका व्यक्तीचा जीव घेतला नाही; तिने एका आईच्या डोळ्यातील आशा हिरावून घेतल्या, वडिलांच्या खांद्यावरील आधार काढून घेतला, पत्नीचे आयुष्य उद्ध्वस्त केले, मुलांच्या भविष्याची स्वप्ने चिरडून टाकली आणि नातेवाईकांच्या मनात आयुष्यभर न भरून येणारी जखम करून ठेवली.
विश्वास हा कोणत्याही नात्याचा पाया असतो. जेव्हा त्याच विश्वासाचा विश्वासघात होतो, तेव्हा त्याचे परिणाम मृत्यूपेक्षाही भयावह असतात. तलवारीचे घाव भरून निघतात, जखमा काळानुसार भरतात; पण विश्वासघाताने झालेली जखम आयुष्यभर ठसठसत राहते.
लोहगडाचा इतिहास शौर्याचा आहे, पण या घटनेने त्याच्या इतिहासात वेदनेचे एक काळे पान जोडले. हजारो पर्यटक दररोज त्या दरीकडे पाहून निसर्गाच्या सौंदर्याचे कौतुक करतात; परंतु त्या दरीने एका कुटुंबाच्या किंकाळ्या, आक्रोश आणि उद्ध्वस्त झालेल्या आयुष्याचे मौनही आपल्या गर्भात कायमचे जपून ठेवले आहे.
आज समाजाने स्वतःलाच एक प्रश्न विचारण्याची वेळ आली आहे—आपण खरोखरच आधुनिक झालो आहोत का? की माणुसकी, विश्वास आणि नात्यांचे मूल्य हरवत चाललो आहोत? तंत्रज्ञानाने जग जवळ आले, पण मनांतील अंतर वाढले. शिक्षण वाढले, पण संवेदनशीलता कमी झाली. पैसा वाढला, पण विश्वासाची किंमत घसरली.
लोहगडाची तटबंदी आजही अभिमानाने उभी आहे. धुके आजही त्याला कवेत घेते. दऱ्या आजही तितक्याच खोल आहेत. मात्र, त्या दगडांनी पाहिलेला तो विश्वासघात इतिहासाच्या पानांवर नव्हे, तर असंख्य संवेदनशील मनांवर कायमचा कोरला गेला आहे.
ही घटना केवळ एका व्यक्तीच्या मृत्यूची नाही; ती आपल्या समाजातील नात्यांची, विश्वासाची आणि माणुसकीची कसोटी आहे. अशा प्रत्येक घटनेतून समाजाने शिकले पाहिजे, सत्य समोर आले पाहिजे आणि न्याय मिळाला पाहिजे. कारण अन्यायावर मौन म्हणजे अन्यायाला मूक संमती होय.
लोहगडाच्या दरीत हरवलेला तो जीव कदाचित परत येणार नाही; पण त्याच्या मृत्यूतून समाजाला जाग आली, तर तेच त्या वेदनादायी घटनेचे खरे स्मारक ठरेल.