समाजभूषण अनिल कांबळे माणगावकर : संघर्ष, विचार आणि सामाजिक बांधिलकीचा प्रेरणादायी प्रवास

समाजभूषण अनिल कांबळे माणगावकर : संघर्ष, विचार आणि सामाजिक बांधिलकीचा प्रेरणादायी प्रवास

ज्येष्ठ पॅंथर, विचारवंत, लेखक, समीक्षक आणि प्रभावी वक्ते समाजभूषण अनिल कांबळे माणगावकर यांना वाढदिवसानिमित्त हार्दिक शुभेच्छा

लेखक : ॲड. राजू भोसले

समाजाच्या वंचित, शोषित आणि उपेक्षित घटकांच्या न्याय्य हक्कांसाठी आयुष्यभर संघर्ष करणाऱ्या कार्यकर्त्यांची परंपरा महाराष्ट्राच्या सामाजिक चळवळीला लाभली आहे. या संघर्षशील परंपरेत आपल्या विचारांनी, सामाजिक बांधिलकीने आणि प्रभावी वक्तृत्वाने स्वतंत्र ठसा उमटविणारे व्यक्तिमत्त्व म्हणजे समाजभूषण अनिल कांबळे, माणगावकर.

अनिल कांबळे यांचा सामाजिक आणि वैचारिक प्रवास हा केवळ पदे किंवा राजकीय संबंध यापुरता मर्यादित नसून, तो सामाजिक परिवर्तनाच्या चळवळीशी जोडलेला संघर्षमय प्रवास आहे. तरुण वयातच त्यांनी सामाजिक प्रश्नांकडे चिकित्सक दृष्टीने पाहण्यास सुरुवात केली. अन्याय, विषमता आणि सामाजिक उपेक्षेविरोधात आवाज उठविणाऱ्या दलित पॅंथर या लढाऊ सामाजिक संघटनेच्या कार्यात त्यांनी सक्रिय सहभाग घेतला.

दलित पॅंथरचे संस्थापक आणि जागतिक स्तरावर आपल्या विद्रोही साहित्यामुळे ओळखले जाणारे महान कवी-साहित्यिक पद्मश्री नामदेव ढसाळ यांच्या मार्गदर्शनाखाली काम करण्याची संधी अनिल कांबळे यांना मिळाली. त्यामुळे त्यांच्या सामाजिक जडणघडणीत विद्रोही विचार, सामाजिक न्यायाची भूमिका आणि परिवर्तनवादी दृष्टिकोन यांचा प्रभाव प्रकर्षाने जाणवतो.

दलित पॅंथरच्या चळवळीचा इतिहास हा महाराष्ट्राच्या सामाजिक परिवर्तनाच्या इतिहासातील महत्त्वाचा अध्याय आहे. या चळवळीशी प्रत्यक्ष जोडले गेलेल्या कार्यकर्त्यांच्या योगदानाची नोंद विविध माध्यमांतून झाली आहे. प्रसिद्ध लेखक, आंबेडकरी चळवळीतील झुंजार नेते आणि माजी आमदार ॲड. जयदेव गायकवाड यांनी लिहिलेल्या ‘दलित पँथर्सचा झंझावात’ या पुस्तकाच्या संदर्भातही अनिल कांबळे यांचा पॅंथर म्हणून उल्लेख झालेला आहे. ही बाब त्यांच्या सामाजिक संघर्षाच्या प्रवासातील महत्त्वाची नोंद मानावी लागेल.

सहकार क्षेत्रातील योगदान

सामाजिक चळवळीबरोबरच अनिल कांबळे यांनी सहकार क्षेत्रातही आपली भूमिका बजावली आहे. देशभक्त रत्नाप्पाना कुंभार शिरोळ मागासवर्गीय सहकारी सूतगिरणी लिमिटेड या संस्थेच्या उभारणीच्या प्रक्रियेत त्यांनी संस्थापक, मार्गदर्शक व संचालक म्हणून योगदान दिले आहे.

मागासवर्गीय समाजातील नागरिकांना आर्थिक आणि सामाजिकदृष्ट्या सक्षम करण्यासाठी सहकार क्षेत्र महत्त्वाची भूमिका बजावू शकते, या विचारातून त्यांनी सहकाराच्या माध्यमातून काम केले. सामाजिक न्यायाची भूमिका केवळ भाषणांपुरती मर्यादित न ठेवता ती आर्थिक आणि संस्थात्मक विकासाशी जोडण्याचा त्यांचा प्रयत्न उल्लेखनीय आहे.

लोकप्रतिनिधींशी विश्वासाचे संबंध

अनिल कांबळे यांचा सामाजिक आणि राजकीय क्षेत्रातील विविध मान्यवरांशी दीर्घकाळ संबंध राहिला आहे. हातकणंगले विधानसभा मतदारसंघाचे लोकप्रिय आमदार दलित मित्र डॉ. अशोकराव माने यांचे ते विश्वासू सहकारी म्हणून कार्यरत राहिले आहेत.

त्याचप्रमाणे आंबेडकरी चळवळीतील ज्येष्ठ नेते आणि माजी आमदार ॲड. जयदेव गायकवाड यांच्याशीही त्यांचे जिव्हाळ्याचे आणि विश्वासाचे संबंध आहेत. सामाजिक प्रश्नांवर काम करणाऱ्या विविध प्रवाहांमध्ये संवाद आणि समन्वय साधण्याची त्यांची भूमिका त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची वेगळी ओळख निर्माण करते.

राजकीय क्षेत्रातही अनिल कांबळे हे खासदार शरद पवार यांच्या नेतृत्वाखालील पक्षाचे कार्यकर्ते म्हणून सक्रिय आहेत. मात्र त्यांच्या सामाजिक कार्याची व्याप्ती ही पक्षीय राजकारणाच्या पलीकडे जाऊन विविध सामाजिक प्रश्नांपर्यंत पोहोचलेली दिसते.

माणगावच्या सामाजिक-सांस्कृतिक परंपरेशी नाते

माणगाव परिषद वर्धापन दिन दरवर्षी शासनाच्या सहकार्याने साजरा करण्यासाठी अनिल कांबळे पुढाकार घेत असतात. स्थानिक इतिहास, सामाजिक स्मृती आणि सांस्कृतिक परंपरांचे जतन व्हावे, नव्या पिढीला आपल्या परिसराच्या इतिहासाची माहिती व्हावी, या दृष्टीने अशा उपक्रमांना विशेष महत्त्व आहे.

सामाजिक चळवळ, साहित्य, इतिहास, सांस्कृतिक उपक्रम आणि सार्वजनिक जीवन यांचा समन्वय साधण्याचा त्यांचा प्रयत्न त्यांच्या कार्याची व्यापकता अधोरेखित करतो.

विचारवंत आणि प्रभावी वक्ते

अनिल कांबळे यांची ओळख केवळ सामाजिक कार्यकर्ते म्हणून नाही. ते ज्येष्ठ पॅंथर, विचारवंत, प्रभावी वक्ते, लेखक आणि समीक्षक म्हणूनही परिचित आहेत. सामाजिक प्रश्नांचा अभ्यास करून त्यावर स्पष्ट आणि परखड भूमिका मांडण्याची त्यांची शैली त्यांच्या वक्तृत्वाची वैशिष्ट्ये आहेत.

विचार मांडताना ते केवळ वर्तमान परिस्थितीचे विश्लेषण करत नाहीत, तर त्या परिस्थितीमागील सामाजिक, आर्थिक आणि ऐतिहासिक कारणांचाही विचार करतात. त्यामुळे त्यांच्या विचारांमध्ये चळवळीचा अनुभव, सामाजिक वास्तवाचे भान आणि परिवर्तनाची आकांक्षा यांचा संगम दिसून येतो.

संघर्षातून घडलेले व्यक्तिमत्त्व

अनिल कांबळे यांचे व्यक्तिमत्त्व समजून घेताना त्यांच्या प्रवासातील संघर्ष, सामाजिक बांधिलकी आणि माणसांशी असलेले जिव्हाळ्याचे संबंध लक्षात घ्यावे लागतात. सामाजिक चळवळीच्या माध्यमातून निर्माण झालेले संबंध त्यांनी काळाच्या ओघातही जपले आहेत.

सामाजिक न्यायाच्या विचारांशी निष्ठा राखत सार्वजनिक जीवनात सक्रिय राहणे, विविध क्षेत्रांतील व्यक्तींशी संवाद ठेवणे आणि समाजातील प्रश्नांवर आपली भूमिका मांडणे ही त्यांच्या कार्याची वैशिष्ट्ये आहेत.

त्यांच्या कार्याकडे पाहताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते—चळवळ ही केवळ घोषणा नसते; ती दीर्घकाळ टिकवावी लागणारी सामाजिक बांधिलकी असते. अनिल कांबळे यांनी आपल्या कार्यातून ही बांधिलकी जपण्याचा प्रयत्न केला आहे.

मुलीच्या शिक्षणातून फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारांचा कृतीशील वारसा

अनिल कांबळे यांच्या सामाजिक विचारांची खरी ताकद त्यांच्या सार्वजनिक जीवनातील भूमिकेबरोबरच त्यांच्या कौटुंबिक जीवनातील आचरणातूनही दिसून येते. महात्मा ज्योतिराव फुले, क्रांतिज्योती सावित्रीबाई फुले, राजर्षी छत्रपती शाहू महाराज आणि भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या समतावादी, शैक्षणिक आणि सामाजिक न्यायाच्या विचारांवर श्रद्धा ठेवणारे अनिल कांबळे यांनी “मुलींना शिकवले पाहिजे” हा विचार केवळ व्यासपीठावर मांडला नाही, तर तो स्वतःच्या कुटुंबात कृतीतून सिद्ध करून दाखविला आहे. त्यांची कन्या अस्मिता अनिल कांबळे यांनी विधी शाखेतील LL.B. परीक्षेत उत्कृष्ट गुणांसह घवघवीत यश संपादन केले असून त्यांनी आपले विधी शिक्षण शहाजी लॉ कॉलेज, कोल्हापूर येथून पूर्ण केले आहे. इंग्रजी विषयाच्या अभ्यासक आणि चांगल्या वक्त्या म्हणूनही अस्मिता कांबळे यांनी आपली स्वतंत्र ओळख निर्माण केली आहे. त्यांच्या या यशामागे महाविद्यालयाचे प्राचार्य, प्राध्यापक यांचे मार्गदर्शन तसेच आई-वडिलांचे संस्कार आणि प्रोत्साहन महत्त्वाचे ठरले आहे.

अस्मिता कांबळे या समाजभूषण अनिल कांबळे माणगावकर आणि सौ. लता कांबळे यांच्या कन्या असून, गुरुवर्य एम. सी. कांबळे आणि माजी मुख्याध्यापिका अक्काताई मधुकर कांबळे यांच्या नात आहेत. एका सामाजिक चळवळीशी जोडलेल्या कुटुंबातून आलेल्या मुलीने विधी शाखेत यश मिळविणे ही केवळ कौटुंबिक अभिमानाची बाब नाही, तर मुलींच्या शिक्षणाला प्रोत्साहन देणाऱ्या फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारांची पुढची पिढी घडत असल्याचे सकारात्मक उदाहरण आहे. सावित्रीबाई फुले यांनी स्त्री शिक्षणासाठी केलेल्या ऐतिहासिक संघर्षाची जाणीव ठेवून, शाहू महाराजांनी शिक्षण आणि सामाजिक समतेसाठी दिलेला वारसा स्वीकारून आणि डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी शिक्षणाला दिलेले सर्वोच्च महत्त्व लक्षात घेऊन अनिल कांबळे यांनी आपल्या मुलीला उच्च शिक्षणाची संधी दिली आहे. त्यामुळे “विचार सांगणे वेगळे आणि तो स्वतःच्या जीवनात जगणे वेगळे” या अर्थाने अस्मिता कांबळे यांचे शैक्षणिक यश अनिल कांबळे यांच्या विचारांचा कृतीशील वारसा अधोरेखित करणारे आहे.

अस्मिता कांबळे यांच्या या यशाबद्दल माणगावसह पंचक्रोशीतून अभिनंदनाचा वर्षाव होत आहे. एका बाजूला सामाजिक चळवळीतील संघर्षशील परंपरा आणि दुसऱ्या बाजूला नव्या पिढीला उच्च शिक्षण देण्याची दूरदृष्टी—या दोन्हींचा सुंदर संगम अनिल कांबळे यांच्या व्यक्तिमत्त्वात पाहायला मिळतो. त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांच्या सामाजिक कार्याचा गौरव करताना, त्यांच्या कन्येचे हे शैक्षणिक यश विशेषत्वाने नमूद करणे म्हणजे त्यांच्या फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारांच्या प्रत्यक्ष कृतीला सलाम करण्यासारखेच आहे.

स्नेहातून व्यक्त होणाऱ्या वाढदिवसाच्या शुभेच्छा

अनिल कांबळे हे माझ्यासाठी केवळ सामाजिक क्षेत्रातील ज्येष्ठ सहकारी नाहीत, तर माझे स्नेही आहेत. त्यांच्या संघर्षशील जीवनप्रवासाचा, सामाजिक जाणिवेचा आणि स्पष्टवक्तेपणाचा मला नेहमीच आदर वाटतो.

त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त त्यांना उत्तम आरोग्य, दीर्घायुष्य, सुख-समृद्धी आणि सामाजिक कार्यासाठी नवी ऊर्जा लाभो, ही मनःपूर्वक सदिच्छा.

त्यांच्या विचारांना अधिक व्यापक व्यासपीठ मिळावे, त्यांच्या सामाजिक कार्याला अधिक बळ मिळावे आणि पुढील काळातही त्यांनी समाजातील वंचित, शोषित आणि गरजू घटकांसाठी आपले योगदान सुरू ठेवावे, हीच अपेक्षा.

समाजभूषण अनिल कांबळे माणगावकर यांना वाढदिवसानिमित्त मनःपूर्वक हार्दिक शुभेच्छा!

 

– ॲड. राजू भोसले   , संपादक : झुंजार भारत 

 




म्हसवड येथील श्रीमंत भैय्यासाहेब राजेमाने महाविद्यालयात ग्रंथ प्रदर्शन संपन्न

म्हसवड येथील श्रीमंत भैय्यासाहेब राजेमाने महाविद्यालयात ग्रंथ प्रदर्शन संपन्न


डॉ. एस. आर. रंगनाथन यांच्या जयंतीनिमित्त ग्रंथ प्रदर्शनाचे आयोजन

म्हसवड : फलटण एज्युकेशन सोसायटीच्या श्रीमंत भैय्यासाहेब राजेमाने महाविद्यालय, म्हसवड येथील ग्रंथालय शास्त्र विभागाच्या वतीने शैक्षणिक वर्ष २०२६-२७ अंतर्गत **भारतीय ग्रंथालय शास्त्राचे जनक पद्मश्री डॉ. एस. आर. रंगनाथन यांच्या जयंतीनिमित्त बुधवार, दि. १२ ऑगस्ट २०२६ रोजी दुपारी १२.३० वाजता ग्रंथ प्रदर्शनाचे आयोजन करण्यात आले. विद्यार्थ्यांमध्ये वाचनाची आवड निर्माण व्हावी, ज्ञानवृद्धी व्हावी तसेच ग्रंथालयाचे शैक्षणिक जीवनातील महत्त्व अधोरेखित व्हावे, हा या उपक्रमामागील प्रमुख उद्देश होता.

या ग्रंथ प्रदर्शनाचे उद्घाटन महाविद्यालयाचे प्राचार्य मा. डॉ. व्ही. सी. काकडे यांच्या हस्ते करण्यात आले. कार्यक्रमाच्या अध्यक्षस्थानीही प्राचार्य डॉ. काकडे होते. यावेळी महाविद्यालयातील ज्येष्ठ प्राध्यापक डॉ. महेश कुमार सोनवणे यांनी ग्रंथालयाचे महत्त्व, वाचन संस्कृती आणि विद्यार्थ्यांच्या व्यक्तिमत्त्व विकासामध्ये ग्रंथांचे योगदान याविषयी मार्गदर्शन केले.

ग्रंथालय शास्त्र विभागाचे प्रमुख प्रा. एम. एस. शिंगाडे यांनी कार्यक्रमाचे नियोजन व नेटके आयोजन केले. प्रदर्शनामध्ये विविध विषयांवरील पुस्तके, संदर्भग्रंथ, साहित्यिक व शैक्षणिक ग्रंथ तसेच विद्यार्थ्यांच्या ज्ञानवृद्धीस उपयुक्त असलेल्या विविध ग्रंथांचे आकर्षक पद्धतीने प्रदर्शन करण्यात आले. विद्यार्थ्यांनी उत्स्फूर्तपणे या प्रदर्शनास भेट देऊन विविध ग्रंथांची माहिती घेतली.

या कार्यक्रमास IQAC समन्वयक तथा इंग्रजी विभागप्रमुख प्रा. रणवरे डी. जे., बॉटनी विभागप्रमुख डॉ. सुजित जाधव, ज्येष्ठ प्राध्यापक डॉ. महेश कुमार सोनवणे, भूगोल विभागप्रमुख डॉ. एस. बी. टिळेकर, इंग्रजी विभागातील ज्येष्ठ प्राध्यापक डॉ. सरक ब्रह्मदेव गणपती, रसायनशास्त्र विभागातील प्राध्यापक काळेल के. पी., राज्यशास्त्र विभागप्रमुख प्रा. पवार आर. जी., ग्रंथालय कर्मचारी आडगळे राजेंद्र किसन, फिजिकल डायरेक्टर बापू कोळेकर, बोडरे अविनाश तसेच कॉमर्स विभागातील विद्यार्थी यश माने यांच्यासह महाविद्यालयातील विविध विभागांचे प्राध्यापक, प्राध्यापिका, प्रशासकीय सेवक, विद्यार्थी व विद्यार्थिनी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते.


डॉ. एस. आर. रंगनाथन यांनी भारतातील ग्रंथालय चळवळीला शास्त्रीय व आधुनिक दिशा देण्याचे महत्त्वपूर्ण कार्य केले. त्यांच्या जयंतीनिमित्त आयोजित करण्यात आलेल्या या ग्रंथ प्रदर्शनातून विद्यार्थ्यांमध्ये ‘वाचाल तर वाचाल’ या विचाराला चालना मिळण्याबरोबरच नियमित वाचनाची सवय आणि ज्ञानाधिष्ठित दृष्टिकोन विकसित करण्यास निश्चितच मदत होईल, असा विश्वास उपस्थितांनी व्यक्त केला.
उत्साहपूर्ण वातावरणात हा ग्रंथ प्रदर्शनाचा कार्यक्रम संपन्न झाला.




वनमहोत्सवानिमित्त महाविद्यालय परिसर व मौजे भाटकी येथे वृक्षारोपण

वनमहोत्सवानिमित्त महाविद्यालय परिसर व मौजे भाटकी येथे वृक्षारोपण

महाविद्यालय परिसरात वृक्षारोपण करताना महाविद्यालयाचे मा.प्राचार्य डॉ. विकास काकडे व प्राध्यापक – प्राध्यापिका

म्हसवड, प्रतिनिधी : फलटण एज्युकेशन सोसायटीच्या श्रीमंत भैय्यासाहेब राजेमाने महाविद्यालय, म्हसवड येथील राष्ट्रीय सेवा योजना (NSS) विभागाच्या वतीने ‘वन महोत्सव’ निमित्त १ जुलै ते ७ जुलै २०२६ या कालावधीत महाविद्यालय परिसर तसेच दत्तक गाव मौजे भाटकी येथे वृक्षारोपण कार्यक्रम उत्साहात पार पडला.

मौजे भाटकी येथे वृक्षारोपण करताना पोलीस पाटील मा. सौ. हर्षदा शिर्के, मा.सौ. ज्योती शिर्के व प्राध्यापक -प्राध्यापिका
– ~~~~~~~~~~~~~~

वनमहोत्सव सप्ताहांतर्गत पर्यावरण संवर्धनाचा संदेश देत महाविद्यालय परिसर व मौजे भाटकी येथे विविध भारतीय प्रजातींच्या वृक्षांची लागवड करण्यात आली. विद्यार्थ्यांमध्ये पर्यावरण संरक्षणाची जाणीव निर्माण करणे, वृक्षसंवर्धनाचे महत्त्व पटवून देणे आणि हरित परिसर निर्माण करणे हा या उपक्रमाचा प्रमुख उद्देश होता.


या उपक्रमासाठी महाविद्यालयाचे प्राचार्य डॉ. विकास काकडे यांचे मार्गदर्शन व सहकार्य लाभले. कार्यक्रमाच्या यशस्वी आयोजनासाठी राष्ट्रीय सेवा योजना कार्यक्रम अधिकारी प्रा. डॉ. वाय. वाय. दुबाले, प्रा. ए. एम. लांब, सहाय्यक कार्यक्रम अधिकारी प्रा. पी. एम. मोरे, प्रा. के. सी. वाघमारे तसेच सदस्या डॉ. पी. ए. माने यांनी विशेष परिश्रम घेतले.


यावेळी  पोलीस पाटील मा. सौ. हर्षदा शिर्के, मा.सौ. ज्योती शिर्के व राष्ट्रीय सेवा योजनेचे स्वयंसेवक, स्वयंसेविका तसेच महाविद्यालयातील प्राध्यापक व शिक्षकेतर कर्मचारी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. कार्यक्रमातून पर्यावरण संरक्षणाचा संदेश देत वृक्षसंवर्धनाची सामूहिक जबाबदारी अधोरेखित करण्यात आली.




कर्तृत्ववान प्रशासक आर. वाय. गायकवाड यांचा वाढदिवस उत्साहात साजरा

कर्तृत्ववान प्रशासक आर. वाय. गायकवाड यांचा वाढदिवस उत्साहात साजरा


फलटण एज्युकेशन सोसायटीचे, मुधोजी महाविद्यालयात सत्कार; कर्मचाऱ्यांकडून शुभेच्छांचा वर्षाव


              फलटण (प्रतिनिधी) : रयत शिक्षण संस्थेमध्ये तब्बल ३५ वर्षे प्रामाणिक, निष्ठावान व कार्यक्षम सेवा बजावून प्रशासकीय क्षेत्रात वेगळी ओळख निर्माण करणारे तथा सध्या फलटण एज्युकेशन सोसायटीच्या मुधोजी महाविद्यालयात  रजिस्ट्रार म्हणून कार्यरत असलेले आदरणीय आर. वाय. गायकवाड यांच्या ६१ व्या वाढदिवसानिमित्त विविध ठिकाणी त्यांचा सत्कार करून वाढदिवस उत्साहात साजरा करण्यात आला.

         

 

 

 

      ग्रामीण भागातून अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीत शिक्षण पूर्ण करून स्वतःच्या कर्तृत्वाच्या बळावर प्रशासकीय सेवेत उल्लेखनीय स्थान निर्माण करणारे आर. वाय. गायकवाड यांनी आपल्या सेवाकाळात शिस्त, प्रामाणिकपणा, कार्यक्षमता आणि सेवाभाव यांचा आदर्श ठेवला. त्यांच्या उत्कृष्ट कार्याची दखल घेत त्यांना विविध राज्यस्तरीय पुरस्कारांनीही गौरविण्यात आले आहे.

                    सध्या मुधोजी महाविद्यालयात  रजिस्ट्रार म्हणून कार्यरत असताना त्यांनी आपल्या मनमिळावू स्वभावाने, प्रेमळ व विश्वासपूर्ण संवादशैलीने सर्व कर्मचारी, विद्यार्थी व सहकाऱ्यांची मने जिंकली आहेत. त्यांचे प्रभावी वक्तृत्व, सकारात्मक दृष्टीकोन आणि सर्वांना सोबत घेऊन काम करण्याची कार्यपद्धती यामुळे ते महाविद्यालयात विशेष लोकप्रिय आहेत.

         वाढदिवसानिमित्त फलटण एज्युकेशन सोसायटीचे सेक्रेटरी श्रीमंत आदरणीय संजीवराजे नाईक-निंबाळकर यांच्या हस्ते आर. वाय. गायकवाड यांचा शाल, पुष्पगुच्छ व शुभेच्छा देऊन सत्कार करण्यात आला. यावेळी संस्थेच्या पदाधिकाऱ्यांनी त्यांच्या प्रदीर्घ सेवेला गौरवाची मानवंदना अर्पण केली.


         त्यानंतर मुधोजी महाविद्यालयात प्राचार्य डॉ. पी. एच. कदम यांच्या हस्ते महाविद्यालयातील सर्व प्राध्यापक, शिक्षकेतर कर्मचारी व सहकाऱ्यांच्या उपस्थितीत गायकवाड यांचा सत्कार करण्यात आला. उपस्थितांनी त्यांच्या कार्याचा गौरव करत पुढील आयुष्यासाठी उत्तम आरोग्य, दीर्घायुष्य व निरंतर सेवाकार्याच्या शुभेच्छा दिल्या.

              यावेळी धनंजयराव गाडगीळ कॉलेज होस्टेलच्या समस्त मित्रमंडळींकडूनही गायकवाड यांना वाढदिवसानिमित्त मनःपूर्वक शुभेच्छा देण्यात आल्या. संघर्षातून घडलेले त्यांचे कर्तृत्व, यशाच्या शिखरावर पोहोचूनही जपलेला साधेपणा, मित्रांप्रती असलेली आत्मीयता आणि माणुसकीची जपणूक हीच त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची खरी ओळख असल्याची भावना मित्रपरिवाराने व्यक्त केली.

                    कर्तृत्व, प्रामाणिकपणा, शिस्त, सेवाभाव आणि माणुसकी यांचा सुंदर संगम असलेले आर. वाय. गायकवाड यांचे व्यक्तिमत्त्व आजच्या पिढीसाठी प्रेरणादायी असून, त्यांच्या अनुभवाचा प्रकाश समाजाला आणि शैक्षणिक क्षेत्राला पुढील काळातही दिशा देत राहो, अशा भावना उपस्थितांनी व्यक्त केल्या.

 

✍️ — ॲड. राजू भोसले
संपादक, साप्ताहिक झुंजार भारत (सातारा)




विश्वासाच्या दरीत कोसळलेले स्वप्न

लोहगडाची ती धुक्याने वेढलेली सकाळ. निसर्गाच्या कुशीत विसावलेला तो अभेद्य किल्ला, जो शतकानुशतके अनेक युद्धांचा आणि पराक्रमांचा साक्षीदार राहिला आहे. त्याच्या दगडी तटबंदीने अनेक वादळे झेलली, पण त्या दिवशी या तटबंदीने जो विश्वासघात पाहिला, तो काळ्या दगडांनाही पाझर फोडणारा होता. ती खोल दरी, जिच्याकडे पाहताना डोळे फिरतात, ती दरी त्या दिवशी फक्त एका माणसाला गिळंकृत करत नव्हती, तर ती एका संपूर्ण कुटुंबाची स्वप्ने, एक निष्पाप विश्वास आणि आपल्या समाजातील उरलीसुरली माणुसकीच स्वतःच्या अंधारात ओढत होती.

–    @ राहूल हरीभाऊ इंगळे पाटील

मोबाईल – 9890577128

दि. २४ जुन २०२६

 

लोहगडाच्या दरीत कोसळलेला विश्वास…!
एका विश्वासघाताची, एका कुटुंबाच्या उद्ध्वस्त स्वप्नांची आणि माणुसकीच्या पराभवाची वेदनादायी कहाणी

लेखक : राहुल हरीभाऊ इंगळे पाटील
मोबाईल : ९८९०५७७१२८
दिनांक : २४ जून २०२६

लोहगडाची ती धुक्याने वेढलेली सकाळ… सह्याद्रीच्या कुशीत दिमाखात उभा असलेला हा अभेद्य किल्ला जणू इतिहासाची पानेच आपल्या दगडी तटबंदीवर कोरून उभा आहे. छत्रपतींच्या स्वराज्याच्या संघर्षाचा, शौर्याचा आणि बलिदानाचा साक्षीदार असलेला हा दुर्ग आजही हजारो पर्यटकांना आकर्षित करतो. त्याच्या माथ्यावरून दिसणारे निसर्गसौंदर्य मन मोहून टाकते; परंतु त्या सौंदर्यामागे कधी कधी अशा शोकांतिका दडलेल्या असतात, ज्या काळजाचा ठाव घेतात.
त्या दिवशी लोहगडाच्या तटबंदीने तलवारींची खणखण ऐकली नाही, तोफांचे आवाज ऐकले नाहीत आणि कोणतेही युद्ध पाहिले नाही. मात्र, त्याने पाहिला तो विश्वासाचा खून. अशा विश्वासघाताचा साक्षीदार तो झाला, ज्याने एका व्यक्तीचेच नव्हे तर एका संपूर्ण कुटुंबाचे आयुष्य उद्ध्वस्त केले.
त्या खोल दरीने त्या दिवशी केवळ एका व्यक्तीचा जीव घेतला नाही; तिने एका आईच्या डोळ्यातील आशा हिरावून घेतल्या, वडिलांच्या खांद्यावरील आधार काढून घेतला, पत्नीचे आयुष्य उद्ध्वस्त केले, मुलांच्या भविष्याची स्वप्ने चिरडून टाकली आणि नातेवाईकांच्या मनात आयुष्यभर न भरून येणारी जखम करून ठेवली.
विश्वास हा कोणत्याही नात्याचा पाया असतो. जेव्हा त्याच विश्वासाचा विश्वासघात होतो, तेव्हा त्याचे परिणाम मृत्यूपेक्षाही भयावह असतात. तलवारीचे घाव भरून निघतात, जखमा काळानुसार भरतात; पण विश्वासघाताने झालेली जखम आयुष्यभर ठसठसत राहते.
लोहगडाचा इतिहास शौर्याचा आहे, पण या घटनेने त्याच्या इतिहासात वेदनेचे एक काळे पान जोडले. हजारो पर्यटक दररोज त्या दरीकडे पाहून निसर्गाच्या सौंदर्याचे कौतुक करतात; परंतु त्या दरीने एका कुटुंबाच्या किंकाळ्या, आक्रोश आणि उद्ध्वस्त झालेल्या आयुष्याचे मौनही आपल्या गर्भात कायमचे जपून ठेवले आहे.
आज समाजाने स्वतःलाच एक प्रश्न विचारण्याची वेळ आली आहे—आपण खरोखरच आधुनिक झालो आहोत का? की माणुसकी, विश्वास आणि नात्यांचे मूल्य हरवत चाललो आहोत? तंत्रज्ञानाने जग जवळ आले, पण मनांतील अंतर वाढले. शिक्षण वाढले, पण संवेदनशीलता कमी झाली. पैसा वाढला, पण विश्वासाची किंमत घसरली.
लोहगडाची तटबंदी आजही अभिमानाने उभी आहे. धुके आजही त्याला कवेत घेते. दऱ्या आजही तितक्याच खोल आहेत. मात्र, त्या दगडांनी पाहिलेला तो विश्वासघात इतिहासाच्या पानांवर नव्हे, तर असंख्य संवेदनशील मनांवर कायमचा कोरला गेला आहे.
ही घटना केवळ एका व्यक्तीच्या मृत्यूची नाही; ती आपल्या समाजातील नात्यांची, विश्वासाची आणि माणुसकीची कसोटी आहे. अशा प्रत्येक घटनेतून समाजाने शिकले पाहिजे, सत्य समोर आले पाहिजे आणि न्याय मिळाला पाहिजे. कारण अन्यायावर मौन म्हणजे अन्यायाला मूक संमती होय.
लोहगडाच्या दरीत हरवलेला तो जीव कदाचित परत येणार नाही; पण त्याच्या मृत्यूतून समाजाला जाग आली, तर तेच त्या वेदनादायी घटनेचे खरे स्मारक ठरेल.




दानात श्रेष्ठ दान – नेत्रदान : डॉ. महेशकुमार सोनावणे

दानात श्रेष्ठ दान – नेत्रदान : डॉ. महेशकुमार सोनावणे


म्हसवड, दि. १५ (झुंजार भारत प्रतिनिधी) – अन्नदान, रक्तदान, भूमिदान यांसारखी अनेक समाजोपयोगी दाने समाजात होत असली तरी नेत्रदान हे सर्वश्रेष्ठ दान आहे. दृष्टी नसल्यास विश्वातील सौंदर्याचा अनुभव घेता येत नाही. त्यामुळे मृत्यूनंतर नेत्रदान करण्याची संकल्पना समाजात अधिकाधिक रुजणे आवश्यक आहे, असे प्रतिपादन फलटण एज्युकेशन सोसायटीच्या श्रीमंत भैय्यासाहेब राजेमाने महाविद्यालयातील मराठी विभागप्रमुख व ज्येष्ठ प्राध्यापक डॉ. महेशकुमार सोनावणे यांनी केले.

राष्ट्रीय सेवा योजना विभागाच्या वतीने १० व ११ जून रोजी आयोजित नेत्रदान दिन व नेत्रदान जनजागृती अभियान शिबिरात अध्यक्षस्थानावरून ते बोलत होते.


या शिबिरासाठी प्राथमिक आरोग्य केंद्र, म्हसवड येथील वैद्यकीय अधिकारी डॉ. योगेश कुलकर्णी व डॉ. सुप्रिया विरकर यांचे मोलाचे सहकार्य लाभले. यावेळी नेत्रचिकित्सक अधिकारी कु. प्रज्ञा क्षीरसागर यांनी उपस्थितांना नेत्रदानाचे महत्त्व, नेत्रदान दिनाची पार्श्वभूमी तसेच मरणोत्तर नेत्रदानाबाबत सविस्तर मार्गदर्शन केले.

कार्यक्रमांतर्गत आयोजित नेत्रतपासणी शिबिरात विद्यार्थी, प्राध्यापक व कर्मचाऱ्यांनी उत्स्फूर्त सहभाग घेत आपल्या डोळ्यांची तपासणी करून घेतली.

या उपक्रमासाठी महाविद्यालयाचे प्राचार्य डॉ. विकास काकडे यांचे मार्गदर्शन लाभले. तसेच राष्ट्रीय सेवा योजना कार्यक्रम अधिकारी डॉ. योगेश दुबाले, सहाय्यक कार्यक्रम अधिकारी प्रा. अनिल लांब तसेच प्रा. करण वाघमारे, प्रा. प्रवीण मोरे, प्रा. राजेंद्र पवार, प्रा. डॉ. प्रज्ञा माने आणि प्रा. अंजली माने यांनी विशेष सहकार्य केले.


शिबिरास महाविद्यालयातील प्राध्यापक, प्राध्यापिका, प्रशासकीय कर्मचारी तसेच विद्यार्थी-विद्यार्थिनी मोठ्या संख्येने उपस्थित होते.


■ नेत्रदानाचा संदेश समाजापर्यंत पोहोचविण्यासाठी आयोजित या जनजागृती अभियानास उत्स्फूर्त प्रतिसाद लाभला.




माजरवाडी गाव ठरणार पर्यावरण संवर्धनाचा आदर्श मॉडेल

निसर्ग संवर्धनाचा ऐतिहासिक संकल्प : माजरवाडी गावात 50 ते 500 वर्षांच्या हेरिटेज वृक्षसंवर्धन उपक्रमाचा शुभारंभ


नारायणगाव (ता. जुन्नर, जि. पुणे) : प्रतिनिधी :

           निसर्ग संवर्धन, जैवविविधतेचे संरक्षण आणि भावी पिढ्यांसाठी नैसर्गिक साधनसंपत्तीची शाश्वत जपणूक करण्याच्या उद्देशाने नारायणगाव परिसरातील माजरवाडी गावात एक महत्त्वाकांक्षी आणि दूरदृष्टीपूर्ण उपक्रम सुरू करण्यात आला आहे. 50, 150, 250 आणि 500 वर्षांपर्यंत टिकणाऱ्या हेरिटेज वृक्षसंवर्धनाच्या संकल्पनेचा हा अभिनव प्रकल्प महाराष्ट्रासह देशासाठी आदर्श ठरणार असल्याची भावना ग्रामस्थांनी व्यक्त केली.


हा उपक्रम सुशिलादेवी सोशल वेल्फेअर फाउंडेशनचे संस्थापक श्री. संतोष जाधव यांच्या संकल्पनेतून साकार होत असून ग्रामपंचायत मंडळ व ग्रामस्थांच्या सक्रिय सहभागातून त्याची अंमलबजावणी करण्यात येत आहे.

भौगोलिक परिस्थिती, पर्यावरणीय गरजा आणि नैसर्गिक संसाधनांच्या दीर्घकालीन जतनाचा विचार करून या प्रकल्पाची आखणी करण्यात आली आहे. निसर्गशक्तीचा आदर्श घेत विकसित भारत, आधुनिक तंत्रज्ञान, कृत्रिम बुद्धिमत्ता (AI) आधारित शेती आणि पर्यावरणपूरक विकास यांचा समतोल साधण्याचा प्रयत्न या माध्यमातून करण्यात येत आहे.

या उपक्रमामुळे भविष्यात खारूताई, फुलपाखरे, मधमाश्या, चिमण्या, मुंगूस, कावळे तसेच विविध पशू-पक्ष्यांना सुरक्षित अधिवास उपलब्ध होणार आहे. जैवविविधतेच्या संवर्धनासोबतच स्थानिक पर्यावरणाचा समतोल राखण्यासही मदत होणार आहे.
माजरवाडी गावाने घेतलेला हा संकल्प राज्यातील इतर गावांसाठी प्रेरणादायी ठरेल, असा विश्वास व्यक्त केला जात आहे. भविष्यात महाराष्ट्रातील प्रत्येक गाव व शहरामध्ये नैसर्गिक साधनसंपत्ती संरक्षक साखळी निर्माण होऊन पर्यावरण संवर्धनाची व्यापक चळवळ उभी राहील, अशी अपेक्षा व्यक्त करण्यात आली.

निसर्गसंवर्धन, शाश्वत विकास आणि भावी पिढ्यांच्या सुरक्षित भविष्यासाठी उचललेले हे पाऊल इतिहासात सुवर्णाक्षरांनी नोंदवले जाईल, असा विश्वास ग्रामस्थ आणि आयोजकांनी व्यक्त केला.

संपर्क : श्री. संतोष जाधव सुशिलादेवी सोशल वेल्फेअर फाउंडेशन मो. 9004438668




‘आदरणीय विलासरावजी देशमुख’ नावाचे एक अथांग पर्व

‘आदरणीय विलासरावजी देशमुख’ नावाचे एक अथांग पर्व. : विशेष लेख 

   “माणसं संतप्त होणारच, कारण त्यांची सुखं-दुःखं तीव्र असतात. आपण फक्त त्यांचं ऐकून घ्यायचं असतं आणि त्यांचे हात धरून त्यांना संकटातून बाहेर काढायचं असतं…” अस पक्षाला आणि प्रशासनाला सांगणारा लोकनेता म्हणजे माजी मुख्यमंत्री, माजी केंद्रीय मंत्री आदरणीय विलासरावजी देशमुख होय, आज त्यांची जयंती त्यांना विनम्र अभिवादन.

पुण्यातील अलका टॉकीजच्या चौकातून गरवारे कॉलेजकडे जाणाऱ्या एखाद्या तरुणाच्या डोळ्यांत जे स्वप्न असतं, तेच स्वप्न बाभळगावच्या मातीतून आलेल्या एका राजबिंड्या तरुणाच्या डोळ्यांत होतं. आदरणीय विलासरावजी… नावाप्रमाणेच ज्याच्या संपूर्ण व्यक्तिमत्त्वात एक अथांग विलास होता; सुसंस्कृततेचा, वक्तृत्वाचा, आणि माणसांवर अतोनात प्रेम करण्याचा!

सार्वजनिक जीवनात असे काही मोजकेच चेहरे होऊन गेले, ज्यांच्या केवळ आठवणीनेही चेहऱ्यावर हसू आणि डोळ्यांत कृतज्ञतेचे पाणी एकत्र येते. आदरणीय विलासराव देशमुख हे असंच एक ‘उमदं’ रसायन होतं. आज २०२६ च्या रखरखत्या उन्हात, जेव्हा मराठवाड्याची माती तापलेलेली आहे, शेतकरी, कामगार, कष्टकरी अडचणीत आहे, लातूरच वलय डांगाळत आहे, तेव्हा लातूरच्या वेशीवर उभं राहिल्यावर एका माणसाची उणीव काळजाला चटका लावून जाते. ते असते तर? कदाचित संकटाच्या या गडद छायेतही त्याच्या चेहऱ्यावरचं ते आश्वासक हसू पाहून आशेचे पाझर फुटले असते.

आदरणीय विलासरावजी नावाच्या महावृक्षाची पाळंमुळं बाभळगावच्या काळ्या आईत रुजलेली होती. पूर्वजांचा विचारी, सेवेचा वारसा आणि घरातलं पुरोगामी वातावरण, यांमुळे जनसेवेचे बाळकडू त्यांना घरातच मिळाले. पण या सुप्त गुणांना खऱ्या अर्थाने पैलू पाडले ते पुण्याच्या विधी महाविद्यालयाने आणि गरवारे कॉलेजच्या प्रांगणाने. पुण्याच्या सांस्कृतिक आणि वैचारिक हवेत हा तरुण अधिकच उजळून निघाला.

आदरणीय विलासरावजी कायद्याची पदवी घेऊन जेव्हा लातूरच्या न्यायालयात वकिली करू लागले, तेव्हा न्यायाधीशांसमोर युक्तिवाद करण्यापेक्षा त्यांना कोर्टाबाहेरच्या माणसांची दुःखं जास्त ऐकू येत होती. लातूरच्या दुष्काळ निवारण समितीचे सचिव म्हणून काम करताना, दुष्काळी गावांमध्ये पायी फिरून धान्य वाटप करताना या तरुण वकिलांना समजलं की, खरं न्यायालय तर बाहेर आहे आणि तिथे न्यायाची नितांत गरज आहे. मग सुरू झाला . बाभळगावचे ‘सरपंच’ ते राज्याचा ‘शिल्पकार’! आणि देशपातळीवर लातूरचे यशस्वी नेतृत्व असा प्रवास.

सन १९८० ची ती निवडणूक… लातूरच्या राजकारणात एका देखण्या, सुशिक्षित तरुणाने पाऊल ठेवलं आणि विधानसभेची पहिली स्वारी फत्ते केली. त्यानंतर मंत्रिपदाची तालीम सुरू झाली. पहील्यादा आमदार झाल्यानंतर अवघ्या दोन वर्षांत, म्हणजेच १९८२ मध्ये ते गृहराज्यमंत्री झाले. त्यांनी जिल्हा पोलीस मुख्यालयाची इमारत, पोलीस वसाहत आणि शहरात तीन नवी पोलीस ठाणी उभी केली. परिवहन मंत्री म्हणून ‘गाव तिथे एसटी बस’ पोहोचवली, १९८५ मध्ये शंकरराव चव्हाण यांच्या मंत्रिमंडळात ते कॅबिनेट मंत्री झाले. महसूल, सहकार, सार्वजनिक बांधकाम, परिवहन आणि संसदीय कामकाज यांसारख्या अष्टपैलू खात्यांचा कारभार सांभाळताना आपली मांड पककी केली. आदरणीय विलासरावांचा कारभारी म्हणून हात मऊ पण पकड घट्ट होती. मांजरा कारखान्याच्या रूपाने त्यांनी सहकाराची पहिली साखरपेरणी केली आणि लातूरचे भाग्य बदलू लागले.

पण नियतीला नेहमीच सरळ रेषा आवडत नाही. सन १९९५ च्या निवडणुकीत विलासरावांना पराभवाचा धक्का बसला. कोणताही सामान्य नेता खचून गेला असता. पण आदरणीय विलासरावजी ‘फिनिक्स’ होते. त्या चार वर्षांच्या काळात त्यांनी कुणावर टीका केली नाही, द्वेष बाळगला नाही. ते पुन्हा लोकांमध्ये गेले, त्यांची गाऱ्हाणी ऐकली. तळापासून सावरून पुन्हा उभं राहण्याची त्यांची ती ऊर्मी अचंबित करणारी होती. परिणामी, १९९९ मध्ये त्यांनी अशी काही झेप घेतली की थेट महाराष्ट्राच्या मुख्यमंत्रीपदाच्या सिंहासनावरच जाऊन विराजमान झाले.

सत्ता चालवतांना ८ पक्षांची आघाडी सांभाळत सरकार चालवणं म्हणजे सिंहाच्या जबड्यात हात घालण्यासारखं होतं. पण विलासरावांकडे कमालीचा संयम आणि विलोभनीय संवादकौशल्याची जादू होती. राष्ट्रवादी काँग्रेस असो वा इतर मित्रपक्ष, सगळ्यांना सोबत घेऊन चालणारे ते ‘कॅप्टन’ होते. हा सत्तेचा काळ समन्वयाचा सुवर्णकाळ आणि बळीराजाचा आधार ठरला.

पूढे मुख्यमंत्री होताच त्यांनी पहिला शब्द टाकला, “माझा बळीराजा अडचणीत आहे, त्याची वीज कापली जाता कामा नये.” त्यांच्याच काळात तब्बल ४५ लाख शेतकऱ्यांची साडेआठ हजार कोटींची कर्जमाफी झाली. माहितीचा अधिकार (RTI) देणारे महाराष्ट्र हे देशातलं पहिलं राज्य ठरलं. मुंबईचा कायापालट करताना मोनोरेल आणली, मिठी नदीचा प्रश्न सोडवला आणि गुटखाबंदीचा धाडसी निर्णय घेतला. आदरणीय विलासरावजी हे ‘विश्वासार्हतेचे’ प्रतीक होते. वादळ आल तरी आपली नौका योग्य दिशेने आणि वेगाने चालवून, सगळ्या प्रवाशांना सुखरूप बाहेर काढण्याचं सामर्थ्य आदरणीय विलासरावजी नावाच्या सुकाणूमध्ये होत.

आदरणीय विलासराव नुसतेच नेते नव्हते, ते रसिक होते, ‘व्यक्ती आणि वल्ली’ होते. त्यांच्या भाषणात जेवढी धार असायची, तेवढीच मिश्किलता त्यांच्या स्वभावात होती. विधिमंडळात त्यांच्या हजरजबाबी टिपण्यांनी विरोधकांचेही चेहरे हसून खुलायचे. यामुळे त्यांची आजही राजकारणापलीकडचा एक ‘उमदा’ नेता अशीच छाप आहे.

त्यांना संगीताची अफाट जाण होती. सुरेश भटांच्या गझला त्यांना तोंडपाठ असायच्या. चित्रपट आणि नाटकांप्रमाणेच त्यांनी महाराष्ट्राच्या लावणी आणि तमाशा कलावंतांनाही मानधन वाढवून सन्मान दिला. विद्यापीठांना राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज आणि गाडगेबाबांचे नाव देताना त्यांच्यातील सांस्कृतिक जाणिवा स्पष्ट दिसायच्या. ‘वर्षा’ बंगल्यावर येणाऱ्या प्रत्येक छोट्या-मोठ्या कार्यकर्त्याला आदराने भेटणारे, वैशालीताईंच्या साथीने आपल्या मुलांना उत्तम संस्कार देणारे ते कुटुंबवत्सल ‘अण्णा’ होते.

आज विलासरावांची आठवण दाटून येते. राजकारणात विचारधारेचा गोंधळ उडाला आहे, समाजमन दुभंगल आहे, अशा वेळी सर्वांना एकत्र बांधून ठेवणारा तो दिलदार आणि हसतमुख चेहरा आज आपल्यात नाही, ही जाणीव राज्याला अधिकच विकल करते.

          पण विलासरावांचे विचार संपलेले नाहीत. त्यांनी शिकवलं की, संकट कितीही मोठं असो, लोकसहभागातून त्यावर मात करता येते. आज आदरणीय विलासराव देशमुख यांच्या जयंतीनिमित्त केवळ त्यांचे स्मरण करणे पुरेसे नाही, तर त्यांनी जपलेला ‘विश्वास’, त्यांनी दाखवलेला ‘विकास’ आणि त्यांची ‘विचारनिष्ठा’ हाच आपला पुढचा मार्ग असला पाहिजे.

अशा आफाट स्मरणशक्तीच्या, प्रसन्न, कनवाळू आणि शब्दाला जागणाऱ्या लोकनेत्याला, महाराष्ट्राच्या या राजबिंड्या पुत्राला मानाचा मुजरा!

लेखक :  राहुल हरिभाऊ इंगळे पाटील
मो. ९८९०५७७१२८
दि. २६ मे २०२६




मोहिते वडगांव येथे मृदा परीक्षणासाठी माती नमुना संकलनाचे प्रात्यक्षिक; शेतकऱ्यांमध्ये जनजागृती

मोहिते वडगांव येथे मृदा परीक्षणासाठी माती नमुना संकलनाचे प्रात्यक्षिक; शेतकऱ्यांमध्ये जनजागृती

       मोहिते वडगांव, ता. कडेगाव, जि. सांगली (दि. २० मे २०२६) : जयवंतराव भोसले कृष्णा कृषी महाविद्यालय, रेठरे बु. येथील विद्यार्थ्यांनी ग्रामीण जागरूकता व कार्यानुभव (RAWE) कार्यक्रमांतर्गत मोहिते वडगांव येथे मृदा परीक्षणासाठी माती नमुना संकलनाचे प्रात्यक्षिक सादर करून शेतकऱ्यांमध्ये मृदा परीक्षणाबाबत जनजागृती केली.


हा उपक्रम बुधवार, दि. २० मे २०२६ रोजी श्री. हणमंतराव (आप्पा) मोहिते यांच्या शेतात आयोजित करण्यात आला होता. कार्यक्रमामध्ये कृषिदूत मयूर, अनुज, विघ्नहर, कुणाल, सुशांत, तुषार, प्रविण व रणजित यांनी शेतातील विविध ठिकाणांहून योग्य पद्धतीने मातीचे नमुने कसे घ्यावेत याचे प्रत्यक्ष प्रात्यक्षिक करून दाखविले. तसेच माती नमुना संकलनासाठी लागणारी साधने, नमुना घेताना घ्यावयाची काळजी आणि नमुने प्रयोगशाळेत पाठविण्याची प्रक्रिया याविषयी सविस्तर मार्गदर्शन केले.

विद्यार्थ्यांनी शेतकऱ्यांना मृदा परीक्षणामुळे जमिनीतील अन्नद्रव्यांची उपलब्धता, सामू (pH), सेंद्रिय कर्ब तसेच सूक्ष्म अन्नद्रव्यांची स्थिती समजण्यास मदत होते, अशी माहिती दिली. मृदा परीक्षणाच्या आधारे संतुलित खत व्यवस्थापन करता येत असल्याने उत्पादन खर्चात बचत होऊन पिकांचे उत्पादन व गुणवत्ता वाढण्यास मदत होते, असेही त्यांनी स्पष्ट केले.

या कार्यक्रमास श्री. जयवंत मोहिते, सौ. भाग्यश्री मोहिते, सौ. शिलावती मोहिते, श्री. दत्तात्रय मोहिते, श्री. ब्रह्मदेव सरक, श्री. महादेव मिसाळ, श्री. वसंत काळे, श्री. सदाशिव कुंभार, श्री. पांडुरंग मिसाळ आणि श्री. रामचंद्र मिसाळ आदी शेतकरी उपस्थित होते. उपस्थित शेतकऱ्यांनी विद्यार्थ्यांच्या मार्गदर्शनाचे कौतुक करत भविष्यात नियमितपणे मृदा परीक्षण करण्याचा संकल्प व्यक्त केला.

ग्रामीण जागरूकता व कार्यानुभव (RAWE) कार्यक्रमाच्या माध्यमातून कृषी विद्यार्थ्यांनी शास्त्राधारित शेती तंत्रज्ञान गावपातळीपर्यंत पोहोचवून शेतकरी व विद्यार्थी यांच्यात ज्ञानाची देवाणघेवाण घडवून आणली. या उपक्रमामुळे शेतकऱ्यांमध्ये मृदा परीक्षणाबाबत जागरूकता निर्माण होऊन शाश्वत शेतीसाठी महत्त्वाचे पाऊल उचलले गेले.




🌿 नात्यांचे तीन मुखवटे 🌿 जगण्याची आणि जपण्याची कला

  1. नात्यांचे तीन मुखवटे: ललित लेख 

जगण्याची आणि जपण्याची कला

नात्यांची वीण टिकवण्यासाठी कधी डोळस अंधत्व, कधी सहनशील बहिरेपणा आणि कधी संयमी मौन स्वीकारावं लागतं. समोरच्याच्या उणिवांकडे दुर्लक्ष, कटू शब्दांना माफ करणं आणि योग्य वेळी शांत राहणं हीच नाती जपण्याची खरी कला आहे. प्रेमासाठी केलेला हा अदृश्य अभिनयच नात्यांना दीर्घायुष्य देतो.

नजरेवरती पडदा टाकू, उणिवांचा हा नजारा,

चूक तुझी ही भासे मजला, देखणा तुझा नखरा।

डोळस सोडून अंधार स्वीकारू, प्रेमाच्या या रीतीने,

संसाराची वीण सांधू, समजूतदार हसण्याने॥ 

जगण्याची आणि जपण्याची कला

नात्यांची वीण टिकवण्यासाठी कधी डोळस अंधत्व, कधी सहनशील बहिरेपणा आणि कधी संयमी मौन स्वीकारावं लागतं. समोरच्याच्या उणिवांकडे दुर्लक्ष, कटू शब्दांना माफ करणं आणि योग्य वेळी शांत राहणं हीच नाती जपण्याची खरी कला आहे. प्रेमासाठी केलेला हा अदृश्य अभिनयच नात्यांना दीर्घायुष्य देतो.

नजरेवरती पडदा टाकू, उणिवांचा हा नजारा,

चूक तुझी ही भासे मजला, देखणा तुझा नखरा।

डोळस सोडून अंधार स्वीकारू, प्रेमाच्या या रीतीने,

संसाराची वीण सांधू, समजूतदार हसण्याने॥ १ ॥

तिखट बोलांची धार येता, कानांवरती आवरणे,

भाषण तुझे गाणे वाटे, लयीत तुजला सावरणे।

क्षमेचा हा कवच पांघरू, गर्वाची ही सोडून ढाल,

शांततेच्या वाऱ्याने मग, नात्याची ही राहे खुशाल॥ २ ॥

शब्दांची ही शस्त्रे आवरू, ओठांवरती शांतता,

मौनदीप हा मनात लावू, संपवून ही कटुता।

कसरत ही अभिनयाची, प्रेमासाठी केले

नात्यांची ही वेल सदा, शब्दावाचून बहरलेली॥ ३ ॥

मानवी आयुष्य म्हणजे नात्यांचा एक सुंदर पण नाजूक कोलाज. ही नाती कधी रेशमी धाग्यासारखी मऊ असतात, तर कधी काचेसारखी संवेदनशील. नात्यांचं हे विणकाम टिकवून ठेवणं ही एक मोठी जीवनकला आहे. ही जीवनकला साध्य करण्यासाठी आपल्या मुद्रेवर तीन मुखवटे परीधान करावे लागतील. हे मुखवटे म्हणजेच आंधळा, बहिरा आणि मुका होता आले पाहीजे. हा केवळ सुवीचार किंवा केवळ उपदेश नसून नातेसंबंधांच्या मंदिरातील ‘मौनदीप’ आहेत. नाती टिकवण्यासाठी एकाच व्यक्तीला अनेकदा हे तीन मुखवटे एकाच वेळी परिधान करावे लागतात. ही कला ज्याला जमली तो खरी नाती जपू आणि वाढवू शकतो.

अर्थात आपल्या नात्यात पहिला मुखवटा येतो तो म्हणजे ‘आंधळेपणा’. याचा अर्थ असा नाही की, धृतराष्ट्र सारख अंधत्व स्विकारायच तर डोळस अंधत्व असल पाहीजे. आपल्याला समोरच्याच्या चुका दिसत असतात, पण, कधी कधी डोळे असूनही काही गोष्टींकडे दुर्लक्ष करणं, म्हणजेच प्रेमाची पट्टी डोळ्यावर बांधणं गरजेचं असतं. समोरच्याच्या उणिवांकडे काणाडोळा करून त्याच्यातील चांगुलपणा शोधणं, हा आंधळेपणा अगतिकतेचा नसून तो समजूतदारपणाचा असतो. सर्व काही पाहणारी नजर नाती वाचवू शकत नाही; कधी कधी मुद्दाम मिटलेले डोळेच घर आणि मनं टिकवतात.

दुसरा मुखवटा आहे ‘बहिरेपणा’. नात्यांच्या प्रवासात कधी कधी कटू शब्दांचे बाण सुटतात, टीकांचे वादळ येते. अशा वेळी अहंकाराला बाजूला सारून ‘क्षमेची शाल’ पांघरून बहिरे व्हावे लागते. टोचणारे शब्द जर मनाच्या गाभाऱ्यात साठवून ठेवले, तर नात्याचा ओलावा आटायला वेळ लागत नाही. ऐकूनही न ऐकल्यासारखं करणं ही सहनशीलतेची सर्वोच्च पायरी आहे. यामुळे नात्यातील संवाद जरी थांबला, तरी विसंवाद टाळता येतो.

तिसरा आणि अत्यंत कठीण मुखवटा म्हणजे ‘मुके होणं’. जेव्हा अंतर्मनात शब्दांची धार तीव्र असते, उत्तर देण्याची पूर्ण क्षमता असते, तेव्हा ओठांवर ‘मौनाचा दीप’ लावणं हेच संयमाचं लक्षण आहे. मौन म्हणजे केवळ शांत बसणे नव्हे, तर नात्यांवर चढवलेलं ते एक सुगंधी चंदन आहे. शब्दांनी झालेली जखम भरून येत नाही, पण योग्य वेळी धरलेलं मौन नात्याचं तुटणारं घर पुन्हा सांधू शकतं.

एकाच माणसाला हे तीन चेहरे सांभाळताना मोठी कसरत करावी लागते. हे मुखवटे म्हणजे ढोंगीपणा नसून तो एक ‘अदृश्य अभिनय’ आहे, जो केवळ प्रेमापोटी केला जातो. नात्यातलं घर हे विटा-मातीपेक्षा शब्दांच्या संयमावर आणि शांततेवर उभं असतं. शेवटी, नाती शब्दांनी नाही, तर अनेकदा न बोललेल्या मौनानेच अधिक काळ टिकतात आणि बहरतात. या तीन अवस्थांतूनच नात्यांचं नाजूक विणकाम अखंड आणि अभेद्य राहते. तर मग असे मुखवटे घालून तर पहा ……

राहूल हरिभाऊ इंगळे-पाटील

रा.करकट्टा ता.जि.लातूर

मोबाईल ९८९०५७७१२८